सोमबार, साउन ११ २०८३
बिहिबार, ८ जेष्ठ २०८२
भक्त केसी,
८ जेठ, काठमाडौँ । विचार राख्नु अब अभिव्यक्ति होइन, जोखिम हो। नेपाली राजनीति बोल्नुभन्दा चुप लाग्न सजिलो भएको युगमा प्रवेश गर्दैछ। लोकतन्त्रले जन्म दिएको स्वतन्त्रताको चीरहरण स्वयं तिनै नेताहरूको व्यवहार, सामाजिक सञ्जालको चर्को ध्रुवीकरण, र आम नागरिकको आक्रोशले गर्न थालेको छ। आलोचना गर्नु ‘दुश्मनी’ देखिने, समर्थन नगर्नु ‘देशद्रोह’ मानिने, र मौन बस्नु नै ‘बुद्धिमत्ता’ ठानिने यो कस्तो समय हो ?
राजनीति अब ‘विचार’को प्रतिस्पर्धा होइन, ‘व्यक्ति’को आराधना र आलोचना दुवैमा अतिशयताको अभ्यास बनेको छ। जब एक नेतालाई समर्थन नगर्दा तपाईं ‘अरूको एजेन्ट’ कहलिनुहुन्छ, तब प्रश्न उठ्छ – के अब नेपाल बहसबाट होइन, भीडबाट परिचालित हुनेछ?
फेसबुक, युट्युब, टिकटक – यिनले अभिव्यक्तिको अवसर दिनुपर्ने थियो, तर ती त अब गालीको व्यापार गर्ने ठेकेदार बनेका छन्। जहाँ तथ्यमाथि भावना हावी हुन्छ, त्यहाँ तर्क मर्छ। आक्रोश बेचिन्छ, र उत्तेजना पुरस्कार पाइन्छ। गाली दिनेहरू ‘ट्रेंड’ हुन्छन्, विचार राख्नेहरू ‘ब्लक’।
जब संसदभित्रै गम्भीर बहसको सट्टा नाम जप र दोषारोपणको प्रतियोगिता हुन्छ, तब नागरिकलाई थाहा हुन्छ – समस्या केवल सडकको होइन, सिंहदरबारको हो। नेताहरूले प्रयोग गर्ने अमर्यादित भाषा जनमानसमा झर्छ, र त्यसैलाई ‘राजनीतिक शैली’ मान्ने गलत शिक्षा समाजमा फैलन्छ।
एक समय देशका नेताहरू जनताको मनमुटुमा बस्थे – आशाको प्रतीक थिए। आज तिनीहरू अविश्वासको पर्याय बनेका छन्। पार्टी फेर्ने खेल, नीतिविहीन भाषण, भ्रष्टाचार, र जनताप्रतिको उदासीनताले विश्वासको जमीन भत्काएको छ।
नेपालमा अहिले इमानदार नेताभन्दा चर्चित ‘क्यारेक्टर’हरू बढी छन्। नयाँ पुस्ता आउँछ, तर शैली पुरानै – भाषण बदलिन्छ, व्यवहार बदलिँदैन। जनताको प्रश्नको जवाफ दिने नेताको खोजी अझै अधुरो छ।
यो अँध्यारोको बिचमा केही आशाका झिल्का छन् – सचेत नागरिक, स्वतन्त्र प्रेस, र जागरुक युवा। उनीहरूले राजनीतिक गन्धमाथि प्रश्न गर्न सक्छन्, संवादलाई पुनर्जीवित गर्न सक्छन्, र सहिष्णुताको संस्कारलाई फेरि फक्राउन सक्छन्।
© 2026 All right reserved to khabarbreaking.com | Site By : SobizTrend
