राष्ट्रवाद भनेको बिश्वसंग पाइला मिलाएर उभिने साहस हो

बिष्णु प्रसाद शर्मा,

 

बुद्ध नेपालमा जन्मिएका हुन, नेपाली बुद्धका बाणीलाई हामी नेपालीले आत्मसात गरेनौं । एक सामन्तले एक दिन मेवाबाट बनेको खीर खाई सन्तुष्ट हुन बुद्धलाई निमन्त्रणा गरेका थिए । सामन्तको घरमा बुद्ध गए । बुद्धले गोवरले भरिएको पात्र सामन्तको सामुन्य राखिदिएर भने खीर यस पात्रमा हालिदिनुस् । सामन्तले कुरा के हो बुझेनन् । गोवरमा खीर राखेर कसरी खानु हुन्छ ? बुद्धले भने अरुको आशीर्वादलाई खीर जतिकै स्वादिष्ट मान्नु हुन्छ, मूल्यवान् ठान्नु हुन्छ भने तपाईको सोच सफा राख्नु होस् । गोवरजस्तो राख्नाले तपाईमा शुद्धता कहिल्यै पनि पलाउने छैन । सामन्त झस्किए, उनको आँखा खुल्यो, आफू भित्र रहेका गलत सोच त्यतिखेरै त्याग्ने निधो गरे र सफा पारे । नेपाली राजनीतिले दक्षिणको भाषालाई आत्मसात गरेकै हो र अर्ध ज्ञानका कारणले गर्दा राजनेता बन्न सकेनन् । राजनेतामा अलौकिक गुण हुन्छ र देशको माटोले उसको टाउँको सजिएको हुन्छ भने देश र जनता प्रति उत्तरदायी बनेर रक्षार्थ गर्दै जन्म र कर्म भूमिको भाषा मन भित्रैबाट जागेर आउदँछ । नेपालमा न त राजनेता जन्मे न त राजनेता बन्ने सोच नै पलायो ।

बिश्वसंग पाइला मिलाएर उभिने साहस राष्ट्रवाद हो । यो साहस राजा महेन्द्रले गरे, अरु कसैमा यस्तो साहस देखिएन । त्यस पछि त तुहिने र आत्मरती गर्ने कार्य मात्र भइरहेको छ । बिश्वशक्तिहरु नेपाललाई आफ्नो सुरक्षा छाता मुनि राख्न चाहन्छन । नेताहरु नबुझे जस्तो स्वाङ पारिरहेछन् । (ज्वालामुखि माथि देश पृष्ठ १६३) साहसको पहिलो स्वाद देशले चुम्न पाउन पर्दछ भनेर राजनेताले बुझेका हुन्छन् र त्यो सामार्थताले उसलाई असंख्य उचाइमा पुयाइ दिन्छ । जनताले देश ठूलो हो । स्वार्थ हाम्रो बिनासकारी शत्रु हो भनेर बुझनु पर्दछ । नेपाली जनताको गरिवी, अशिक्षा र राजनीतिको बीचमा पलाएको एक प्रखर मिलनशिलता, एकताबद्धता र लगनशिलताको मध्ये रेखा भित्रको चक्रमा बिदेशी रचित खेलले प्रबेश पायो र सबैलाई कित्ता काट गर्दै फरक फरक दलको एजेण्डामा बिभाजित् गराइयो । दलका ठालुहरुले भिडलाई सडकमा उतार्ने ठेक्का दक्षिण पश्चिमबाट बोलपत्र आवहान हुँदा त्यो बोलपत्रलाई जस्ले आँखा चिम्लेर स्वीकार गरेका छन तिनैले देशको अस्मितामै खेलवाड पनि गरिराखेका छन । यी तथ्य र सत्यलाई केलाएर हेर्न जनताले सकेका छैनन् ।

राष्टवाद भनेको बिश्वसंग पाइला मिलाएर उभिने साहस हो भनेर पनि कतै बुझेका छैनन् । क्रन्तिले भ्रष्टाचार जन्माउने हो की समानता ? परिवर्तनले जनसमुदायलाई राहत दिन्छ कि खानै नपाएर मर्न बाध्य बनाउँछ ? यी प्रश्नहरुको उत्तर दिन सक्ने मानिसले नेपालमा राजनीति क्षेत्रमा पाइला हालेकै छैनन् ।   केतकी फुलले हरर बास्ना त दिन्छ , तर उसको बासस्थान हो फोहर ठाउँ । प्रजातन्त्रको माला जप्न सजिलो छ, प्रजातन्त्र भनेको के रहेछ भनेर बुझनै नचाहनेहरुको जत्थाले सत्ता कव्जामा लिए पछि कसले पायो त प्रजातन्त्रको स्वाद ? केवल दलको भजन मण्डलले मात्रै हो, यही बाट सुरु भयो बिकार र बिकृति । त्यो बिकार र बिकृतिले समाज, महिला र घरलाई ध्वस्तै बनाईदियो । शर्मा, नेपाल संरक्षण अभियानका केन्द्रीय संयोजक हुनुहुन्छ ।